Aynanin

Aynanin da mimari benim

Işığı koyan ben değildim.

Mimar olmak

yaratmak sanılır bazen,

oysa mimar

kendini geri çeker.

Duvar yükselirken

eli görünmez olur.

Aynayı ben kurdum,

çünkü bana emanet edildi.

Nereye konulacağını,

hangi yükseklikte duracağını

kalbimle tarttım.

Ama neyi göstereceğine

ben karar vermedim.

Ben yalnızca

doğru açıya sadık kaldım.

Aynanın günahı

yansıtmaksa,

mimarın sınavı

eğip bükmemektir.

Biraz kaydırırsan

hakikat çarpılır.

Ben çarpıtmadım.

Bedelini de

ödeyerek öğrendim.

İnsanlar

aynaya kızdı,

sonra mimarı aradı.

“Niye böyle?” dediler.

Ben sustum.

Çünkü mimarın savunması olmaz,

eseri konuşur.

Aynanın da mimarı benim,

ama sahibi değilim.

Ben geçici bir ustayım,

malzeme bana ait değil.

Cam kırılır,

ışık kalır.

Bazen dedim ki:

“Bu yük ağır.”

Ama aynayı indirmedim.

Çünkü bir kişi bile

kendini doğru görsün diye

bir ömür yetermiş.

Ben mimarlık yaptım,

taht kurmadım.

Yol açtım,

kapı koymadım.

Ve şimdi biliyorum:

Aynayı yapan

eninde sonunda

kendinden silinir.

Geride kalan

yansımadır.

Aynanın da mimarı benim,

ama bana düşen

bakmak değil,

çekilmekti.

Işık gelsin diye

yer açtım.

Hepsi bu.