Beden

Beden Bir Mabet 

Beden bir mabettir,

Sessiz dualar saklar içinde,

Her hücre birer ayet gibi titreşir,

Her damar bir yol, her nefes bir secde.

Kalp atışı bir davetiyedir hayata,

Her çarpışta ruhun bir şarkısı yükselir,

Sevinç gelir bir güneş gibi içe,

Hüzün iner gölgelerle, sakince, sessizce.

Gözler bir pencere, ruhun dışa açılan kapısı,

Dış dünyayı görürken, iç dünyayı da gösterir.

Bakışlar bazen şefkatli bir nur olur,

Bazen özlemin ve acının derin sularını yansıtır.

Eller iyilik için uzandığında,

Mabedin kapıları açılır sessizce.

Bir söz merhem olursa bir kalbe,

O mabette kandiller yanar, ışık dağılır karanlığa.

Beden bir mabettir, unutma bunu,

Her anın kıymetini bilmek gerekir.

Kirletmemek gerekir düşünceyi, sözü, hareketi,

Çünkü mabet ancak temiz olduğunda kutsaldır.

Her nefes bir zikirdir, her adım bir ibadet,

Sözler iyilikle dolduğunda, duvarlar ışıkla parlar.

Ve insan anlar o zaman

En kutsal mabedin kendi iç dünyası olduğunu,

Her hücresinin bir ilahiye dokunduğunu.

Düşün ki, ruhun bahçesinde

Sabır tohumları filizleniyor,

Sevda çiçekleri açıyor,

Özlem rüzgârları esiyor sessizce.

Acılar geldiğinde, o mabet sarsılır gibi görünür,

Ama aslında ruhu güçlendirir her darbede,

Daha derin bir huzura ulaştırır,

Daha yüksek bir ışıkta buluşturur insanı.

Beden bir mabettir,

Kutsal bir alan, bir evren, bir tapınak,

Her zerresiyle, her hücresiyle, her nefesiyle

Yaşamın kendisini yansıtır.

Ve insan, bu mabette

Kendi ışığını fark eder,

Kendi derinliğini görür,

Kendi kutsallığını anlar.

En sonunda, mabedin duvarları değil,

Kalbinin derinlikleri kutsaldır.

Ve bil ki, bedenin mabedi ne kadar temizse,

Ruhun o kadar özgür, o kadar ışıklı olur.