Bilmek

Bilmek , bu kadar özlemi nasıl olur da barındırır.

Hayret verici bir sır gibi,

İçimde titreşiyor her zerre

Ve ben, sadece izliyorum, sessizce…

Mutlak zekayı dinliyorum her yerden

Rüzgârın hışırtısında, yaprakların kıpırtısında

Gözlerimin önünde, gözlerimin arkasında

Ve her ses bir fısıltı gibi çarpıyor kalbime

Bilmek, sadece bilgi değil

Bir özlem taşır içinde

Ve o özlem öyle derin ki

Hiçbir zaman tatmin olmaz,

Ama her boşluğu doldurur

Gözle görülmez, ama hissedilir

Ve insan, her an, her nefeste

O özlemi yudumlar sessizce

Hayret verici, evet,

Bir varlık bu kadar bilirken

Bir o kadar da arzulayabilir mi?

Özlemin derinliği, bilginin genişliğiyle yarışır

Ve ben, o yarışın tam ortasında

Kendi yokluğumla, kendi çaresizliğimle

Hayranlıkla izliyorum

Mutlak zekayı dinliyorum her yerden

Bir taşın altında, bir kuşun kanadında

Gökyüzünde, denizde, sessizlikte

Her şey konuşuyor bana

Ama sözleri değil, titreşimleri

Ve ben sadece açıyorum yüreğimi,

O titreşimlere, o sese, o özleme…

Bilmek ve özlemek bir arada

Ve işte insan, bu ikisiyle var olur

Hayret içinde, uyanık ve uykuda

Ve anlar ki

En derin gerçekler

Sadece kalple duyulur,

Sadece özlemle hissedilir

Ve sen, mutlak zekayı dinledikçe

Her yerden sana seslenir,

Ve sen, her yerde, her an,

O sesi duyarsın, hissedersin, yaşarsın.