Gul

GÜL KALBİM

Gül kalbim…

Güllüğüne…

Tapınır oldu…

Bir zamanlar kuru bir daldım ben

Rüzgâr savururdu sessizce

Mevsimler geçerdi içimden

Hiç açmadan, hiç bilmeden

Sen değdin kalbimin toprağına

Bir anda bahar oldu dünya

Bir damla sevgin düştü içime

Bin gül açtı ruhumda

Gül kalbim güllüğüne tapınır oldu

Adını anınca içim yanar oldu

Ben sandığım her şey erir yok olur

Sende açan aşk bana can olur

Gül kalbim güllüğüne tapınır oldu

Kokunla bu gönül sana varır oldu

Ne diken korkutur ne yollar yorar

Seninle her acı güle döner

Seni bir yüz sandım ilk başta

Bir söz, bir göz, bir hatıra

Meğer sen bir sonsuz bahçeymişsin

Kalbimde saklı yıllarca

Gece olunca yıldızlar düşer

Adını fısıldar gökyüzü

Her şey seni anlatır bana

Suskunluğum bile seni

Gül kalbim güllüğüne tapınır oldu

Adını anınca içim yanar oldu

Ben sandığım her şey erir yok olur

Sende açan aşk bana can olur

Ben sana gelmedim aslında

Sende uyandım bir anda

Bahçe sensin, gül sensin

Aşk sensin, ben de senim

Gül kalbim güllüğüne tapınır oldu

Artık bu kalp sadece sana kul oldu

Ne ben kaldım ne de ayrı bir yol

Sen oldum sevgili… hepsi bu 🎶