Musta

muşta isimli kadının kabri gibi

gül kokar şu beden kabrim

toprak değil bu ten

içine sırlar gömülmüş bir bahçe

her hücremde açan bir gül

her nefeste dağılan bir hece

ölüm sandılar beni

oysa ben çoktan gömüldüm kendime

çürüyen benlikti

kalan ise kokuydu, gül diye

bir kabir ki karanlık değil

içinde nur filizlenir

bir sessizlik ki boşluk değil

hakikat orada dillenir

şu beden dediğin nedir ki

geçici bir kabuk, bir örtü

ama içinde saklanan o koku

ezelden gelen bir övgü

muşta’nın kabri gibi

dıştan bakana taş görünür

ama yaklaşan bilir

orada aşk bile diz çöker, susulur

ben de öyleyim işte

dışımda toprak, içimde gül

her gün biraz daha ölürken

bir o kadar dirilir gönül

gel eğil bu kabre usulca

duy kokunun anlattığını

çünkü ben artık beden değilim

hakikatin sakladığıyım

ve bir gün sen de anlarsın

korktuğun o son yok aslında

kabir dediğin yer bile

açılan bir kapı hakikate…