Ah

Ah be sevgilim…

Her yerden yettin bana diyorsun ya,

bil ki bu “yetiş” bir bedenin gelişi değil,

bir hakikatin seni kuşatmasıdır.

Duvarlarda yankın,

rüzgârda nefesin,

kalbimin en kuytu yerinde adın var.

Nereye dönsem sen,

neyi tutsam sen,

hangi acıya dokunsam altında yine sen…

“Yettin” diyorsun,

çünkü artık kaçacak yer kalmadı.

Aşk seni köşeye sıkıştırdı.

Hakikat ensenden tuttu.

Ah be sevgilim…

İnsan bazen sevdiğinin fazlalığından yorulur.

Sürekli hatırlamaktan,

sürekli yanmaktan,

sürekli “orada” oluşundan.

Ama bilirsin…

Bir şey her yerden geliyorsa

o senden ayrı değildir.

Belki de bu yüzden

her şeyden seni duyar oldun.

Çünkü kulak artık dışarıyı değil,

içeriyi işitiyor.

Şimdi sor kendine:

Yeten o mu?

Yoksa taşamayan sen misin?

Aşk bazen “yeter!” diye bağırır,

çünkü kabı kırmak ister.

Kab kırılmadan

deniz içine sığmaz.

Ah be sevgilim…