Anin

ANIN HÜKMÜ

Vakit kendi yüzünü takar her an

Ve ne gerekiyorsa, sessizce olur

Bir el uzanır gibi görünür bazen

Ama o elin sahibi görünmez

Bir söz çıkar dudaklardan

Sanki sendenmiş gibi

Oysa rüzgâr eser de

Yaprak yalnızca titrer

Bir bakış sertleşir ansızın

Bir ses yükselir hiç hesapta yokken

Sanırsın ki “ben yaptım”

Oysa akış kendi yolunu bulur

Sonra bir pişmanlık düşer içine

Bir gölge gibi kemirir kalbini

Çünkü sahiplenirsin olanı

Kendine yazarsın geçip giden hâli

Halbuki sen

Bir nehir kenarında oturan gibisin

Su akar, köpürür, taşar

Ama ıslanmak senin seçtiğin bir oyundur

Olan, olur

Gelen, gelir

Ve her şey kendi yerini bulur

Bir terazinin şaşmaz dengesi gibi

İçinde işleyen o derin sır

Ne eksik bırakır ne fazla verir

Görünmeyen bir hikmetle

Her şeyi olması gerektiği yere koyar

Sen ise sadece bakarsın

Bir tanık gibi, bir sessizlik gibi

Ne gelen sana aittir aslında

Ne giden senden bir parça götürür

Yük, yüklenince ağırdır

Adını koyunca sahiplik başlar

Bıraktığında ise

Her şey… sadece geçer.