Bekada

Bekâdaki Hak Zevki

Fenânın rüzgârı geçti üzerimden

Ben sandığım bütün suretler

Birer birer söndü

Adımı bıraktım

Unvanımı bıraktım

Haklılıklarımı

Kırgınlıklarımı

Kendimi savunduğum bütün cümleleri bıraktım

Ve sandım ki yokluk gelecek

Oysa bekâ böyle değilmiş

Yokluk sandığım yerde

Asıl dirilik doğdu

Bir nefes alıyorum şimdi

Ama bu nefes dar bir göğse sığmıyor

Sanki gök kubbe soluyor içimde

Kalbim atıyor

Fakat ritmi bana ait değil

Bir kudretin ince ölçüsü var her vuruşta

Bir hikmet saklı her atışta

Bekâdaki hak zevki

Coşkun bir sarhoşluk değil

Derin bir ayıklık

Her şeyi ilk defa görür gibi

Ama hiçbir şeye yabancı değil gibi

Bir ağaca baktım

Dal değil yalnızca

Tecelli

Bir suya baktım

Akış değil yalnızca

İrade

Bir insana baktım

Yüz değil yalnızca

Bir sır

Ayrı ayrı sandığım her şey

Bir tek kaynağın farklı yankılarıymış

Bekâda insan

Kendini var zannetmez artık

Ama yok da hissetmez

Varlık

Sahiplikten arınır

Ben yapıyorum demez

Yapılıyor der

Ben seviyorum demez

Sevgi akıyor der

İşte hak zevki burada başlar

Kalp

İddiasız bir huzura yerleşir

Zihin susar

Ama bilinç parlar

Beden yürür

Ama yük taşımaz

Çünkü taşıyanın da

Yürüyenin de

Sevenin de

Aynı hakikat olduğunu sezersin

Bekâdaki zevk

Birlik tadıdır

Ayrılığın çözüldüğü

Çabanın sükûna dönüştüğü

Korkunun anlamını yitirdiği bir tat

Ölüm bile korkutmaz artık

Çünkü zaten ayrı değilsindir

Kaybetmek ürkütmez

Çünkü sahiplik çözülmüştür

İnsan burada kibirlenemez

Çünkü ortada “ben” kalmamıştır

Ama küçülmez de

Çünkü değeri Hakk’ın tecellisindendir

Bekâdaki hak zevki

Bir çiçeğin açışı gibi sessiz

Bir güneşin doğuşu gibi kesin

Gösterişsiz

Ama sarsılmaz

Ve içimde sürekli akan o ince bilinç

Ben değilim

Ama eksik de değilim

Çünkü varlık

Kaynağında

Zaten tamamdır.