Cennetin

Uyan. Cennetin Duyduğu Koku

Ben, Allah’ın büyüttüğü gül fidanıyım,

Köküm arşa bağlı, toprağım rahmetin kendisi.

Bir damla nurla yeşerdim,

Her yaprağımda kudretin mühürü gizli.

Rüzgâr bana esince zikrini taşır,

Çiğ damlası alnıma secde eder gibi düşer.

Ben susarım, ama kokum konuşur,

Cennet bile duydu bu sessiz şehadeti.

Her dikenim sabrın işaretidir,

Her yaprağım aşkın sır kitabıdır.

Güneş bana vurduğunda, O’nun nurunu taşırım,

Ay beni öptüğünde, parıltımı semaya aktarırım.

Ben Allah’ın büyüttüğü gül fidanıyım,

Sevginin bahçesinde boy veririm.

Bana dokunan, aslında kendi özünü okşar,

Beni koklayan, kendi ruhunun güzelliğini duyar.

Ve bil ki, ey insan, bu fidan senin de içinde,

Toprağın, kökün, suyun aynı kaynaktan.

Ben bir gül isem, sen de goncasın,

Hepimiz O’nun bahçesinde tek bir gülsün.

Cennet bile duyar oldu kokumu,

Çünkü bu koku O’nun adının nefesidir.

Ben yokken de O vardı, ben solduğumda da O kalacak,

Ama O’nun sevgisiyle açan bu gül

hiçbir zaman kurumayacak.

Çiçek akan