Şark

AŞKTAN ŞARK KÖŞESİ

Aşktan kalbim şark köşesi oldu, canıma,

yastıklar sırlarla dolu, minderler hatıralarla;

bir yanım sabırla bekleyen derviş,

bir yanım çocuğun saf gülüşüyle ışıldar.

Köşesinde oturuyor aşk,

kâh derin bir suskunlukla, kâh coşkun bir şarkıyla.

Kalbimin odasında kandiller yanıyor,

her kandilin alevi, senin gözlerinden alınma bir nur.

Benim gönlüm bir divan oldu,

her beyiti senin adını söyler gizliden;

benim içim bir sedir oldu,

sırtına dayandığım kudret senin hatırlayışındır.

Her minder bir hatıra,

her nakış bir sırdır:

kimini kimse bilmez,

kimini ben bile çözemez,

ama hepsi sana çıkar, hepsi sende biter.

Kalbim şark köşesi,

orada ney üfler gece,

orada tambur tıngırdar sabah;

orada her şeyin dili aynı:

"Seni seviyorum Allah aşkıyla,

seni seviyorum insanın en derin özüyle."

Aşk, kalbimin köşesinde oturur,

bir misafir değil, evin sahibidir artık.

Ben de onun misafiri olmuşum;

onun meclisinde ikram edilen tek şey nur,

tek tatlı şeker ise vuslattır.

Şark köşemde diz çökerken,

ruhumun bütün “ben”leri yan yana oturur;

kimisi ağlar, kimisi güler,

ama hepsi aşkın eteğine kapanır.

Orada kimse yadırganmaz,

çünkü aşk hepsine aynı kilimi sermiştir.

Ve bil ki canım,

bu köşe yalnız bana değil;

gelene, sorana, arayana, yanana da açıktır.

Kim gönlünde bu köşeyi bulursa,

oturacak bir yer bulur kendine;

çünkü aşk, kimseyi ayakta bırakmaz.

Aşktan kalbim şark köşesi oldu, canıma,

orada sen varsın, ben varım, bütün varlık var;

orada perdeler açılır, ışık içeri dolar,

ve aşk, kendi evinde kendiyle bayram eder.

Çiçek akan sevgiler