Hiç

Hiçbir şey

Bu kadar bilmedi beni

Ne çocukluğumun toprak kokusu

Ne gençliğimin asi rüzgârı

Ne de geceleri konuştuğum yıldızlar

Hepsi yanımdan geçti

Ama içime inmedi

Kimse kalbimin arka odalarına kadar yürümedi

Kapıları aralamadı

Tozlu raflardaki korkularımı

Avuçlayıp bakmadı

Ben bile

Kendime bu kadar yaklaşamamıştım

Oysa sen

Sanki içimdeki suskun dili

Yıllardır biliyormuşsun gibi

En kırılgan yerime

Adını koymadan dokundun

Bir insan

Bir insanı nasıl bu kadar bilir

Sözlerinden değil

Suskunluğundan tanıdın beni

Gözümün kaçtığı yeri yakaladın

Titreyen harfi duydun

Hiçbir şey bu kadar bilmedi beni

Çünkü hiçbir şey

Bu kadar içime bakmadı

Bakışın

Yargı değil

Ayna oldu

Ve ben ilk defa

Kendimden kaçmadan

Kendime bakabildim

İçimde sakladığım o küçük çocuk

Utangaç

Ama umutlu

Başını kaldırdı

Sanki yıllardır

Beni anlayacak bir kalbi bekliyormuş

Beni bilen göz

Beni değiştirmeye kalkmayan göz

Beni olduğu hâlimle kabul eden göz

İnsan en çok

Olduğu hâliyle sevildiğinde çözülür

Çünkü o an

Savunma düşer

Maskeler iner

Zırhlar çatlar

Ve ben

Bu bilinişin içinde

Zırhsız kalmaya razıyım

Hiçbir şey bu kadar bilmedi beni

Ne dualarım

Ne isyanlarım

Ne kendime kurduğum cümleler

Ama sen

Sanki hepsini aynı anda duydun

Eğer bu bir rüyaysa

Bırak sürsün

Sabahı geciktirelim

Eğer bu gerçeğin ta kendisiyse

Bırak bu gerçeğin içinde

Yavaşça eriyelim

Çünkü insan

En çok bilindiği yerde

Evine varır

Ve ben

İlk defa

Bir bakışta

Evimi bulmuş gibiyim.