Kendime

Kendime kendimden baktım hep

Bir dağın tepesinden değil

Bir yaranın içinden baktım

Alkışa yüz sürmedim

Yargıya sığınmadım

Kalbimin en tenha yerine

Bir kandil astım

Ve ışığını saklamadım kendimden

Kendime kendimden bakmak

Bir cesaret işiydi

Çünkü kaçacak yer yoktu

Ne kalabalık

Ne mazeret

Ne de süslü cümleler

Her gece

İçimde bir kapı açıldı

Ve ben o kapıdan

Çıplak ayakla geçtim

Gördüm

Korkularımı

Kıskançlığımı

Kırılmış gururumu

Ama gördüm aynı zamanda

Sabreden yanımı

Sevmeden duramayan kalbimi

Yanıp da küle razı olan tarafımı

Kendime kendimden baktım

Ve anladım

İnsan

En çok kendini affedince büyür

Ne kusursuzdum

Ne masum

Ne de karanlıksız

Ama gerçektim

Gerçek olmak

Bazen yalnız kalmaktır

Bazen yanlış anlaşılmaktır

Bazen susmaktır

Fakat yine de

Aynanın karşısında

Gözlerini kaçırmadan durabilmektir

Şimdi içimde

Yargılayan değil

Anlayan bir ses var

Diyor ki

Kendine bu kadar dürüst olan

Bir gün aşka da

Bu kadar dürüst olur

Ve ben biliyorum

Kendime kendimden bakabildiğim için

Birini sevdiğimde

Yarım değil

Tam seveceğim

Çünkü insan

Önce kendi gözünde tamamlanır

Sonra dünyaya bakar

Ve dünya

O gözde

Yeniden doğar.