Icimdeki

İçimdeki Gurbet

İçimde bir gurbet var,

ne uzak ne yakın,

bir şehir gibi,

ama haritası yok.

Adımlarımın izini sürsen bile

bulamazsın,

çünkü o yer

sadece sessizliğimde açılır,

nefesimde parlar.

İçimdeki gurbet,

yabancı değil,

ama tanıdık da değil.

Her his, bir pencere

ve o pencereden bakarken

kendimi bile kaybediyorum.

Bir yolculuk gibi,

ama çıkışı yok.

Bir ev gibi,

ama kapısı sadece bana açık.

Gözlerimi kapattığımda

orada dolaşıyorum,

sessizce, yalnızca.

İçimdeki gurbet

bir özlemdir,

bir hatıradır,

bir suskun dualar denizi.

Ve ben

o denizde yüzerken

kendi kalbimin kıyısına ulaşırım.

Bazen rüzgâr olur

bazen gölge,

bazen bir ışık kırıntısı

bir yıldız gibi düşer içime.

İçimdeki gurbet

ne geçmişe ait

ne geleceğe.

Sadece şimdiye,

ve o şimdi

beni kendimle buluşturur.

Her bakış, her söz, her nefes

orada yankılanır,

her hüzün bir çiçek gibi açar,

her sevinç bir nehir gibi akar.

İçimdeki gurbet,

benim en derin arkadaşım,

en sessiz rehberim.