Isigin

Işığın ve Karanlığın Arasında

Böyleydi sevgilim, böyleydi

Düşün ki ışık bile

Mumdan karanlık bir fitili tutuyor

Titrek, ince

Ama vazgeçilmez bir biçimde

İçimizde de öyle değil mi?

Aydınlık ve karanlık

Yan yana

Bazen kucak kucağa

Bazen birbirini ölçerek

Bazen birbirine dokunmadan

Ama hep bir arada

Sen gülünce

İçimde bir güneş doğuyor

Sıcak ve keskin

Her zerremi aydınlatıyor

Ama sen susunca

O güneş bir gölgeye dönüşüyor

İçimde bir boşluk,

Bir suskunluk,

Bir mumun titreyen fitili gibi

Her his bir mum gibi

Titriyor

Yanıyor

Ve bazen eriyor kendi içinde

Sevgi bir damla balmumu

Acıyla eriyor

Ama ışığı daha da güçleniyor

Karanlık yok olmuyor

Ama artık korkutmuyor

Çünkü anlıyorum ki

Her karanlık köşe

Aydınlığın doğuşunu bekliyor

Her gölge

Kendi içinde ışığı saklıyor

Sevgilim, bil ki

İçimizdeki bu ikilik

Bir sınav değil

Bir sır

Ve her ikisiyle de barış içinde olabilmek

Aşkın en derin hali

Bir gülüş karanlıkta yol gösterir

Bir gözyaşı aydınlığı derinleştirir

Bir dokunuş

Bütün dengeyi yeniden kurar

Bir bakış

Bütün geceyi aydınlatır

Ve biz

İçimizdeki bu dengeyi gördükçe

Aşkı daha derinden hissediyoruz

Artık korkmuyoruz

Artık kaçmıyoruz

Artık saklanmıyoruz

Böyleydi sevgilim, böyleydi

Işığın ve karanlığın içinde

Biz

Sonsuz bir sır gibi birleşiyorduk

Bir mum gibi yanıyor,

Bir gölge gibi sarmalanıyor

Ve her an

Bir önceki anı daha derinleştiriyordu

İşte bu yüzden

Aşk, sadece bir ışık değildir

Ve aşk, sadece karanlık da değil

Aşk, ışığın karanlıkta erimesi

Karanlığın ışıkta çözülmesidir

Ve biz

O çözülüşte

Birbirimizi buluruz

Sonsuzluğun içinde.