Yasamak

Yaşamak yalanmış, yalanmış yaşamak

diye fısıldadı içimde bir ses

gördüğüm her şey dağıldı bir an

tutunduğum ne varsa hepsi heves

günler geçer sandım, meğer ben geçtim

zaman dedikleri ince bir iz

dokunduğum dünya avucumda eridi

ne kaldı geriye, ne kaldı biz

yalan dedim, yalan bu gördüğüm yüzler

her biri bir gölge, her biri bir an

ben sandığım ben de dağıldı içimde

kaldı sadece susan bir zaman

ama o sessizlik… başka bir şeydi

yalanın ardında duran hakikat

yaşamak yalanmış dediğim yerde

uyanmakmış aslında o hayat

yalan çözüldükçe gerçek doğarmış

perde kalktıkça göz görürmüş

yaşamak yalanmış diye ağlayan kalp

meğer hakikate yürürmüş

şimdi ne yalan var ne de başka bir şey

ne kaçış ne tutuş ne korku ne iz

yaşamak yalanmış dediğim o yer

hakikatin kapısıymış sessiz…