Aci

Acı gerçekler çöker gecenin omzuna

İnsan uykuda değil uyuk, bir arada kalmışlıkta

Ne tam uyanık ne tam rüyada

Bir eşiğin yorgun bekçisi gibi

Zahmet dediğin yolun vergisiymiş meğer

Her adımda biraz daha eksilerek çoğalır insan

Ağardı saçlar sadece zaman değil bu

İdrakin düşürdüğü ak bir mühür sanki

Güneş bile titriyor bugün

Sanki o da anlamış dünyanın ağırlığını

Işığı eskisi gibi değil

Bir bilmişlik var doğuşunda bir sarsıntı

Ve gerçek kuşlar

Onlar artık bu göğe ait değil

Kanatlarında gurbetin tozu

Gözlerinde dönüşün suskun çağrısı

Yuvaya dönecekler biliyorum

Ama o yuva toprak değil bir hatırlayış

Bir neredeydim ben sorusunun

Kalpte açtığı ilk kapı

Acı gerçekler yakar evet

Ama o ateşten geçmeyen bilmez

Kül olmadan doğmaz hakikat

Ve yanmadan uçmaz o kuşlar

İnsan dediğin bir yol hikâyesi

Başında unutur sonunda hatırlar

Uyuk hali dağılır bir an

Ve perde aralanır sessizce

O zaman saçların akı konuşur

Gözlerin derinliği susar ama anlatır

Güneş artık titremez

Çünkü içindeki güneş doğmuştur

Ve kuşlar

Hepsi birer birer döner yuvaya

Ne kanat sesi kalır ne rüzgâr

Sadece varışın tarifsiz huzuru

İşte o an

Acı gerçekler bile secde eder

Ve insan ilk defa

Gerçekten