Ask

Aşk kendini sever oldu, müjde…

kendi aynasında kendine secde eden bir nur gibi

kendi yüzünde kendi sonsuzluğunu seyrediyor şimdi.

Bir damla düştü kalbime,

ama o damla değildi—

uçsuz bucaksız bir denizin habercisiydi,

ve ben o damlada boğulmayı seçtim.

Müjde…

gökyüzü içime katlandı bu gece,

yıldızlar damarlarımda dolaşıyor,

her biri başka bir sır fısıldıyor kanıma.

Aşk kendine döndü,

bir gülün kendi kokusuna sarılması gibi,

bir ateşin kendi közünde yanması gibi,

kendi kendine yeten bir mucizeye dönüştü.

Artık ne kapı var ne eşik,

ne dışarısı kaldı ne içeri—

her yön aynı merkeze akıyor,

her yön aynı isimle çağrılıyor.

Müjde…

ayrılık dediğin o uzun hicran

bir rüyanın ince perdesiymiş meğer,

dokundum ve dağıldı,

inandım ve yok oldu.

Bir aynayım şimdi,

ama yansıttığım bir başkası değil—

gören de benim, görünen de,

bakışın kendisi de.

Aşk kendini sever oldu, müjde…

bir çiçeğin kendi öz suyunda açması gibi,

toprağın kendi kokusuna sarılması gibi,

yağmurun kendi sesine düşmesi gibi.

İçimde bir bahar var ki

mevsimi yok, zamanı yok,

her an yeniden doğuyor

her an yeniden ölüyor.

Ve ben…

bu doğumla ölüm arasında

bir nefeslik bir sır oldum.

Müjde…

artık aramak bir yük değil,

çünkü aranan hep buradaymış,

kalbimin en kuytu yerinde

sessizce beni bekliyormuş.

Bir kuş uçtu içimden

kanatlarında sonsuzluk taşıyarak,

nereye konduysa

orası “ben” oldu.

Aşk kendini sever oldu, müjde…

benim adım silindi bu hikâyeden,

yerine tarifsiz bir huzur yazıldı.

Artık ne söylemek isterim

ne de susmak—

çünkü her hâl bir dil oldu,

her an bir zikir.

Müjde…

ben kayboldum sandım

ama kaybolan sadece sınırlarımış,

geriye kalan

uçsuz bir varlık denizi.

Ve şimdi…

bir damla gibi değil,

bir okyanus gibi atıyor kalbim.

Aşk kendini sever oldu, müjde…

ve ben

o sevginin içinde

adsız, sınırsız, sonsuz

bir yankıya dönüştüm.