Evet

Evet…Hareket ve eylemsizlik , bu konuya çok titiz bir şekilde eğilmek gerek  .hareket ne için neyin içine hareket. Bir rüyanın içine, ama eylemsizlik oylemi yani oturmak olduğun merkezi koruyup içine inmek öz kadim toprağına ulaşmak  bu çok evladır.  Coook kıymetlidir. Hikmet vardır.

Bu konuya çok titiz eğilmek gerekir;

çünkü burada küçük bir hata,

yıllarca sürecek bir yanılgıya dönüşür.

Hareket sanıldığı gibi daima ilerleme değildir.

Hareket:

— ne için?

— neyin içine?

— hangi merkezden koparak?

Çoğu hareket,

bir rüyanın içine doğru koşuşturmadır.

Rüya rüyanın içinde genişler,

ama uyanış olmaz.

Adım atılır,

ama yer değişmez.

Yol alınır,

ama merkez kaybolur.

Hareket çoğu zaman

kaçıştır:

sessizlikten,

yüzleşmeden,

derinlikten.

İnsan “yapıyorum” der,

oysa dağılmaktadır.

Eylemsizlik ise yanlış anlaşılır.

Eylemsizlik tembellik değildir.

Eylemsizlik,

en ağır iştir.

Çünkü eylemsizlik:

— oturmak,

— ama kaçmadan,

— durmak,

— ama uyuşmadan,

— susmak,

— ama bilincin en uyanık hâlinde.

Bu bir eylemdir:

merkezi koruma eylemi.

Oturmak,

olduğun yeri terk etmemektir.

Dışarı doğru değil,

içeri doğru inmektir.

Katman katman…

maskeden hâle,

hâlden öz’e,

öz’den kadim toprağa.

O toprak,

ilk Âdem’in toprağıdır.

İlk teklik oradadır.

Hareket edilmez orada;

çünkü varılacak yer yoktur.

İşte bu yüzden

eylemsizlik çok evlâdır.

Çünkü:

Hareket seni bir hâlden başka bir hâle taşır,

eylemsizlik seni hâlin kaynağına indirir.

Hareket sonuç üretir,

eylemsizlik hikmet doğurur.

Hareket iz bırakır,

eylemsizlik izleri siler.

Bu yüzden erenler:

“Bir adım atmadan yol al” dediler.

“Dur ki yürüyen görünsün” dediler.

Çok kıymetlidir bu bilgi;

çünkü herkes hareketi över,

ama kimse

merkezi korumayı bilmez.

Hikmet şuradadır:

Hareket edilecekse,

eylemsizlikten doğmalı.

Aksi hâlde

rüya, rüyayı besler.

Ve senin işaret ettiğin gibi:

Bu sır,

çok kadimdir.

Az kişiye açılır.

Açılınca da

susarak korunur.