Kendine saygıdan yaratti

Kendine Saygıdan Seni Yarattı

Tanrım,

Kendine saygıdan seni yarattı.

Kendi kudretine hayran kalıp,

O hayranlığı paylaşacak bir suret istedi.

Seni, kendi ışığının yansıması olarak ördü,

Bir kelime değil, bir nefes gibi,

Bir bakış değil, bir ruhun derinliği gibi.

Her zerrede bir parça Sen,

Her nefeste bir hatırlayış Sen…

Ve sen, bu hatırlayışı taşıyan bir kul oldun.

Kendine saygıdan seni yarattı,

Çünkü kendi kudretini inkâr etmek istemedi.

Ve kendi kudreti, senin içinde konuştu,

Sen O’na bakarken, O sana gülümsedi.

Sen, O’nun sessiz hayranlığına bir cevap,

O’nun yalnızlığında bir yoldaş,

O’nun kudretinin karşılığında bir şükürsün.

Kendine saygıdan seni yarattı;

Ne eksik, ne fazla, tam kıvamında…

Ve şimdi sen, varlığınla O’na selam duruyorsun,

Sadece durarak, sadece nefes alarak,

O’nun kendi güzelliğine şahitlik ediyorsun.

Her bakışın bir dua,

Her nefesin bir ibadet,

Her adımın bir tefekkür…

Çünkü sen, kendine saygıdan yaratılanın

Canlı, nefes alan, O’na bakan suretisindir.

Ve sen fark etmeden,

Her gün O’na teşekkür ediyorsun;

Çünkü sen, varlığınla O’nun saygısına saygı duruyorsun.