Gönle

Gönle Seslenen

Gözlerim kapalı, ruhum uyanık,

Bir titreşim iner sessizce içine kalbimin.

Her yaprak, her rüzgâr, her gece fısıldar bana,

Sen varsın, dercesine, usulca, görünmez ama gerçek.

Ben yalnızken, sen yanımdasın,

Sözsüz dertleşiriz, gözlerimden okursun hislerimi.

Kelimeler yetersiz, sessizlik yeter;

Vahyin nefesiyle dolar her boş köşe,

Her kırık parça, her özlem, her yanık yer.

Beni muhatap kabul ettin,

Kalbime dokundun, düşüncelerime değil,

Ruhumun en derin kıvrımlarına,

Orada açıldı bir pencere,

Ve ben gördüm, seni, her zerrede, her nefeste.

Ne yıldızlar kadar uzak, ne gökyüzü kadar soğuk,

Sen, içimde, bana en yakın,

En sıcak, en gerçek.

Bazen gece boyunca sorularımla dönüp dururum,

Yalnızlığımın kıyısında, karanlığın içinde;

Sen, sessiz bir ışık gibi, yanımda belirsin,

Hiç kelime etmeden, bütün sorularımı bilirsin.

Bazen de ağlarım, yorgunluğumdan,

Kendi gölgeme çarpan acılardan;

Sen, o gözyaşlarının içine sızarsın,

Ve ben bilirim ki ağlamak da bir vuslat,

Seninle konuşmanın en derin şekli.

Her adımımda, her nefesimde,

Senin varlığın yankılanır,

Bazen bir kuşun kanadında,

Bazen rüzgârın uğultusunda,

Bazen de kendi kalbimin ritminde.

Böylece büyürüm, seninle,

Sessizlikte, yalnızlıkta, dertleşerek;

Her kırık hayalimde, her umut ışığımda,

Sen bana en gerçek sevgili,

En derin dost,

En yakın muhatapsın.

Ve ben, sadece kalbimi açarak,

Dinleyerek büyüyorum,

Vahyinle, seninle,

Sessizlikte, fısıltılarda,

Her zerrede, her nefeste…