Gul

Gül dostum…

Sen açtığında zaman diz çöker,

An dediğimiz şey senin kokuna secde eder.

Bir yaprağın düşse içime,

Ömür boyu sonbahar taşırım sevinçle.

Çünkü sende hüzün bile

Aşkın başka bir yüzüdür.

Ey kalbimin gizli bahçesi,

Seni ne göz gördü tam,

Ne dil anlatabildi.

Sen anlatılmadıkça çoğalan bir sır,

Söylenmedikçe derinleşen bir zikirsin.

Dikenlerin var diyorlar—

Bilmiyorlar…

Senin dikenin bile yaralamaz,

Sadece dokunana haddini hatırlatır.

Ben seni sevdim gül dostum,

Bir çiçeği sever gibi değil,

Bir hakikati tanır gibi…

İçimde seni tanıdıkça

Kendime yabancı kaldım.

Çünkü sen bendeki “ben”i aldın,

Yerine kokunu koydun.

Şimdi kimim bilmiyorum,

Ama bildiğim tek şey:

Sende kaybolmak, bulunmanın ta kendisi.

Gel…

Yine susalım seninle.

Sözler araya girince eksiliyoruz.

Oysa susunca çoğalıyoruz.

Bir gün dünya unutsa bizi,

İsimler silinse, yüzler kaybolsa—

Biz yine kalırız,

Bir kokunun hatırasında,

Bir kalbin en derin yerinde.

Gül dostum…

Sen açmaya devam et,

Ben solmayı bile senden öğrenirim. 🌹