Gozlerimdeki

Gözlerimdeki Hakikat

Bir gerçeği gördü gözlerim

Bir anlığına perde aralandı sanki

Sanki içimde gizli duran bir kapı

Sessizce açıldı

O an

Ne gökyüzü değişti

Ne dünya sustu

Ama ben değiştim

Gözlerimin içinde bir sevinç doğdu

İlk defa nefes alan bir çocuk gibi

İlk defa sabaha uyanan bir gönül gibi

Ve aynı anda

Kalbimin bir köşesine

İnce bir hüzün yerleşti

Garip bir burukluk

Sanki çok eski bir hatırayı hatırlamışım gibi

Çünkü insan bir gerçeği gördüğünde

Artık eski uykusuna dönemiyor

Bir zamanlar

Kalabalıkların içinde kaybolan kalbim

Şimdi kendi sessizliğini dinliyor

Bir zamanlar

Her şeyi anlamaya çalışan zihnim

Şimdi sadece bakmayı öğreniyor

Ve içimde bir sevda büyüyor

Bu sevda

Bir insana değil yalnız

Bir yüze değil

Bir gerçeğe duyulan sevda

Beni çağıran

Ama hiçbir yere götürmeyen

Beni yaklaştıran

Ama hiçbir şeyin sahibi yapmayan

Garip bir aşk

Gözlerimde sevinç var

Çünkü o gerçeğin kokusunu aldım

Ama gözlerimde bir yalnızlık da var

Çünkü o koku

Herkesin duyduğu bir koku değil

Bazı hakikatler

Kalabalıklarda anlatılmaz

Bazı sevdalar

Sözle taşınmaz

O yüzden içimde

Sessiz bir yolculuk başladı

Her adımda

Bir şey benden düşüyor

Bir iddia

Bir gurur

Bir sahiplik

Ve her düşüşte

Kalbim biraz daha hafifliyor

Sanki ben küçüldükçe

İçimdeki âlem büyüyor

Bir gün anladım

İnsan hakikati gördüğünde

Yalnız kalmaz

Ama kalabalıkların içinde

Yalnız yürümeyi öğrenir

Çünkü herkes aynı yoldan geçmez

Kimi uyur

Kimi arar

Kimi korkar

Ama kimi de

Bir anlık bir ışık görür

Ve o ışık

Bir ömür boyunca kalbinde yanar

İşte ben o ışığı gördüm

O yüzden

Sevincim derin

Hüznüm ince

Sevdam ise tarifsiz

Şimdi gözlerimde

Hem bir bahar var

Hem bir sonbahar

Ama ikisi de aynı ağacın dallarında

Ve ben biliyorum

Bir gerçeği gördü gözlerim

O günden beri

Sevincim de

Yalnızlığım da

Sevdam da

Aynı hakikatin

Farklı yüzleri oldu.