Yoklugun

Yokluğun Sırrı

Yokluğun varlık olduğunu anlayan

Bir sessizliğin eşiğinde durur

Orada ne gürültü vardır

Ne iddia

Ne de benliğin ağır yükü

Sadece derin bir huzur

Kalbin içinden doğan

İsimsiz bir sükûnet

İnsan kendini sandığı kadar büyük değildir

Ama sandığından çok daha derindir

Çünkü insan

Kendi gölgesini bıraktığında

Hakikatin ışığıyla karşılaşır

Varlık diye sarıldığımız ne varsa

Bir gün elimizden kayar

İsimler silinir

Yüzler değişir

Zaman kendi izlerini geri alır

Fakat yokluğun kapısından geçen

Bir başka iklime ulaşır

Orada ben yoktur

Sen yoktur

Sahiplik yoktur

Orada sadece

Sonsuz bir varoluşun sessizliği vardır

İnsan o sessizlikte

Kendi kalbinin derinliğini işitir

Ve anlar ki

Kaybettiğini sandığı şeyler

Onu özgürlüğe çağırıyormuş

Bir gün insan

Kendini bırakmayı öğrendiğinde

Bir dalın rüzgâra teslim olması gibi

Bir damlanın denize karışması gibi

İşte o zaman

Korkular çözülür

Zamanın baskısı erir

Ve kalp genişler

Yokluk sandığımız kapı

Aslında varlığın en derin eşiğidir

Oradan geçen

Ne eksilir

Ne kaybolur

Sadece kendini bırakır

Ve o anda anlar

Gerçek varlık

Kendini yok sayabilen kalpte doğar

Bu sırrı gören insan

Artık dünya ile kavga etmez

Çünkü bilir

Yokluğun varlık olduğunu anlayan

Çoktan huzurun kıyısına varmıştır.