Mehdiyet

Mehdiyet…

Zamanın içinde değil, zamanın kalbinde açan bir sırdır.

O, bir kişinin adı olmaktan öte, hakikatin insanda ayağa kalkışıdır.

Mehdiyet, karanlığa karşı verilen bir savaş değil;

karanlığın aslında hiç var olmadığının fark edilişidir.

Bir ışık yakmaz sadece—

ışığın zaten her yerde olduğunu hatırlatır.

O geldiğinde denmez…

Çünkü o geliş değil, uyanıştır.

Bir yerden bir yere yürüyen değil,

her yerde birden idrak edilen bir haldir.

Mehdiyet, insanın kendi özüne secde etmesidir.

Kendini aşan değil,

kendindeki perdeyi kaldırandır.

O, kılıçla değil, idrakle fetheder.

Toprakları değil, kalpleri açar.

Bir şehri değil, bir insanı diriltmekle başlar.

Ve bir insan dirildiğinde,

âlem zaten yeniden doğmuş olur.

Mehdiyet bir kurtarıcı beklemek değildir—

kurtarılacak bir şey olmadığını fark etmektir.

Çünkü hakikat ne kaybolmuştur,

ne de bir gün geri getirilecektir.

O, sadece unutulmuştur.

Ve işte Mehdiyet…

Bu unutulanın hatırlanışıdır.

Sessizdir, ama sarsar.

Görünmezdir, ama her şeyi değiştirir.

Konuşmaz çoğu zaman,

çünkü onun dili hâl olur.

Mehdiyet, bir kişinin taşıyacağı yük değil—

hakikatin taşıyamayacağı kadar büyük olmamasıdır.

Bu yüzden o yük değil, hafifliktir.

Ağırlık değil, saf varlıktır.

Ve belki de en derin sırrı şudur:

Onu arayan,

onu bulan olacaktır…

Çünkü arayan ile aranan

aslında hiçbir zaman ayrı olmamıştır.