Hakikat

Hakikatin Yalnızlığı

Olmuşluğumu

Olmamışlığımı

Tartacak bir merci göremiyorum artık bu dünyada

Bakıyorum etrafa

İnsanlar konuşuyor

Sözler uçuşuyor

Fikirler çarpışıyor

Herkes bir şey anlatıyor

Ama çoğu

Kendi zihninin içinde dolaşan

Eski bir hikâyeyi tekrar ediyor

Bir rüyadan konuşuyorlar

Rüyayı gerçek sanarak

Birbirlerine cevap veriyorlar

Ama aslında

Birbirlerini duymuyorlar bile

Çünkü herkes

Kendi rüyasının içinde yankılanıyor

Birbirlerine hak veriyorlar

Birbirlerini inkâr ediyorlar

Birbirlerini yargılıyorlar

Ama uyanan yok

Ve en tuhaf olanı

Yalan söylediklerini bilmeden

Yalan söylüyorlar

Çünkü insan

Bir şeye inanmışsa

Onu gerçek sanıyor

İnandığı şey

Zihninde kök salınca

Hakikatin yerini alıyor

Sonra insan

Kendi kurduğu gölgeyi savunuyor

Bir ömür boyunca

Ben bakıyorum

Sözlerin arkasına

Yüzlerin arkasına

Düşüncelerin arkasına

Ve görüyorum

Her insan

Kendi hikâyesini taşıyor

Birinin hikâyesi korku

Birinin hikâyesi gurur

Birinin hikâyesi bilgi

Birinin hikâyesi güç

Ama hakikat

Hiçbir hikâyeye sığmıyor

İşte bu yüzden

Olmuşluğumu

Olmamışlığımı

Ölçecek bir tartı bulamıyorum

Çünkü dünyanın terazisi

Benliği tartar

Ama hakikat

Benlikten doğmaz

Benlikten geçer

Kalabalıklar konuşurken

İçimde başka bir sessizlik büyüyor

O sessizlik

Bir mağara gibi derin

Bir gökyüzü gibi geniş

Orada söz yok

İddia yok

Yargı yok

Sadece

Bekleyen bir fark ediş var

Bazen düşünüyorum

Belki de hakikat

Kalabalıkların ortasında değil

İnsanın kendi içindeki

Issız bir vadide doğuyor

İnsan o vadiye indiğinde

Kendini savunacak kimse kalmıyor

Kendini yüceltecek kimse kalmıyor

Ve orada

Bir şey kırılıyor

Zihnin bütün gürültüsü

Yavaş yavaş sönüyor

Ve insan ilk defa görüyor

Dünya dediğin şey

Bir rüyaya benziyor

İnsanlar

O rüyanın içinde konuşuyor

Kimi krallık kuruyor

Kimi savaş açıyor

Kimi haklı olduğunu kanıtlamaya çalışıyor

Ama rüya devam ediyor

Ve rüyanın içinde

Herkes kendini uyanık sanıyor

İşte o zaman

İnsan anlıyor

Gerçeği gören insan

Dünyayı küçümsemez

Ama dünyanın iddialarına da

Artık inanmaz

Çünkü görmüştür

İnsanların çoğu

Hakikati savunmuyor

Sadece

Kendi hikâyesini savunuyor

Bu yüzden

Ben şimdi

Kalabalıkların ortasında yürürken

İnsanların sözlerini dinliyorum

Ama kalbimi onlara bağlamıyorum

Onların rüyasına kızmıyorum

Çünkü uyuyan

Uyuduğunu bilmez

Ve rüyasında

Gerçekten yürüdüğünü sanır

Ben sadece bakıyorum

Ve içimde bir sükûnet büyüyor

Çünkü artık biliyorum

Hakikati tartacak mahkeme

Dünyada kurulmaz

Hakikatin şahidi

Kalabalıklar değildir

Hakikatin şahidi

Uyanmış bir kalptir

Ve bazen

Uyanmış bir kalp

Dünyanın ortasında

Sessizce yürür

Kimse fark etmeden

Ama o kalp

Bir şey bilir

Bu dünyanın bütün sözleri

Bir gün susacaktır

Bütün hikâyeler

Bir gün dağılacaktır

Ve o zaman

Gerçek

Hiç konuşmadan

Kendi kendini gösterecektir.