Herseyi

Her şeyi buluşum bu…

Ne aradıysam içimdeydi meğer,

Ne sandıysam dışarıda

Bir gölge gibi geçip gidiyormuş.

Yollar yürüdüm, izler sürdüm,

Kapılar çaldım bir bir…

Ama en son vardığım yer

Hiç ayrılmadığım yer çıktı.

Her şeyi buluşum bu—

Kaybettiklerimin toplamı değil,

Vazgeçtiklerimin doğurduğu bir doğuş.

Elim boşaldıkça doldu,

Sustumça duydum,

Yok oldukça çoğaldım…

Ne garip bir sır bu.

Ben sandığım şey çözüldü içimde,

Bir düğüm gibi yavaşça açıldı…

Ve altında ne korku kaldı

Ne de sahip olma arzusu.

Her şeyi buluşum bu—

Bir anda olmadı,

Bin kırılışın, bin yanışın

Sessizce olgunlaşmasıydı.

Aşk yaktı, dert yoğurdu,

Zaman susturdu beni…

Ve bir gün

Hiçbir şey istemezken

Her şey bana verildi.

Meğer bulmak

Elde etmek değilmiş,

Kendinden eksiltmekmiş

Ta ki geriye O kalana kadar.

Bir bir döküldü üzerimden

İsimler, sıfatlar, hikâyeler…

“Ben” dediğim ne varsa

Bir rüzgâr gibi savruldu içimde.

Tutunacak dal aradım önce,

Sonra anladım

Tutunmak da bir ağırlıkmış…

Bıraktım.

Bıraktıkça hafifledim,

Hafifledikçe derinleştim,

Derinleştikçe kayboldum,

Kayboldukça bulundum.

Her şeyi buluşum bu—

Bir aynanın kırılması gibi,

Parça parça dağılan benliğin

Her zerrede aynı hakikati göstermesi.

Artık neyi görsem kendim,

Neye dokunsam O…

Ayrılık dediğim şey

Sadece bir hayalin oyunuymuş.

Gözlerim değişti,

Bakışım çözündü…

Artık bakmıyorum,

Bakılan oluyorum sanki.

Kalbim genişledi öyle ki

Bir damla sığarken içine

Şimdi âlemler akıyor taşmadan.

Her şeyi buluşum bu—

Bir sona varış değil,

Sonsuzluğun fark edilişi.

Ne geçmiş kaldı içimde

Ne gelecek bir yük artık,

An dediğim kapıdan

Ebediyet geçiyor sessizce.

Ve ben…

Artık ne arayanım

Ne bulan,

Ne yolcuyum

Ne de varılacak yer.

Sadece bir akışım

Kendi kendine var olan,

Kendi kendine tamam olan.

Her şeyi buluşum bu—

Bir cümleye sığmaz,

Bir kalbe bile ağır gelir bazen…

Ama susunca anlaşılır.

Çünkü en büyük hakikat

Söylenmez,

Olunur…