Icime

İçime sevinçten bir ağaç diktim

Kökleri kalbime sarılı, dalları gökyüzüne uzanan

Her yaprağı ışıkla dolu, her çiçeği umutla bezeli

Ve sonsuza kadar meyve verecek

Sevinç meyvesi, insanlara, her şiirimde

Rüzgâr estiğinde yaprakları dans eder

Ve ben, o dansı her okuyanla paylaşırım

Her mısra bir dal, her kelime bir yaprak

Her nefes, meyvenin tadını taşır insanlara

Tatlı, ferah, yüreğe dokunan…

İçime sevinçten bir ağaç diktim

Kış gelip de kar yağsa da

Soğuk geceler olsa da

O ağaç donmaz, solmaz, kırılmaz

Çünkü kökleri derin, gövdesi sağlam

Ve dalları umutla, sevgiyle beslenir

Her şiirim bir dalga, her dize bir tomurcuk

Ve okuyanlar dokundukça meyve olgunlaşır

Bir bakışta, bir gülüşte

İçlerinde çiçek açtırır,

Sevinçle dolup taşır her yanlarını

İçime sevinçten bir ağaç diktim

Ve bu ağaç, sonsuza kadar

Sadece bana değil, tüm insanlığa armağan

Her şiirimde yeşerir, her kelimemde büyür

Ve her yürekten, bir parça sevgi, bir parça ışık çıkar

Ben, o ağacın bekçisiyim

Ve meyvesini sunarım sessizce,

Ama derinden, gerçekçe

Çünkü sevinç paylaşıldıkça çoğalır

Ve insanlara her şiirimde

O ağaçtan düşen bir meyve,

Kalplerinde iz bırakır,

Sonsuz bir umut, sonsuz bir neşe olarak.