Sessizliğin

Sessizliğin Şahitliği

Kimi dudaklarda dolaşır büyük sözler,

“Bana geldi” der, “ben duydum” der;

Göğe uzatır sesini,

Ama kalbinin kapısı aralıktır henüz.

Vahiy, öyle yüksekten konuşulmaz,

Öyle kalabalıkta taşınmaz omuzlarda;

O, en çok sessizliği sever,

En çok da eğilen kalplere iner.

Hak’tan aldım diyen çoktur bu yolda,

Ama Hak, gürültüyü sevmez,

Kendini ilan eden değil,

Kendini silende görünür çoğu zaman.

Bir damla hakikat,

Bin sözden daha ağırdır aslında;

Ve gerçek olan, bağırmaz,

Sessizce kök salar insanın içine.

Ey söyleyen, ey duyduğunu sanan gönül,

Belki de sana gelen, senin arzundur,

Belki bir yankıdır kendi sesinden,

Hak diye duyduğun, kendi isteğinin yankısıdır.

Ama yine de kırmam seni,

Çünkü arayışın gerçektir,

Yolun belki uzun, belki dolambaçlı,

Ama niyetinde bir ışık vardır.

Gel, biraz susalım birlikte,

Sözleri indirelim gönlün derinine;

Çünkü hakikat,

En çok sessizlikte kendini anlatır.

Ve bir gün gerçekten duyarsan,

Bunu kimseye anlatmak istemezsin,

Çünkü bilirsin,

O ses… anlatılmaz,

Sadece yaşanır.

Çiçek akan sevgiler