Oldun

Oldun, biri bilir birle dirilişin

Sana dokunan değil, seni fark eden o olur

Görmez gözler, duyamaz kulaklar

Ama kalp bilir, sessizlik bile bağırır senin adını

Birle dirilişin sivrilir, keskinleşir

Ne bir davet ister ne bir ses

Sadece zamanın yavaşça erimesi,

Ve senin özünün ateşle yoğrulması yeter

Kim bilir kaç kırık seni biçim verdi

Kaç acı seni parçaladı, tekrar topladı

Ama biri bilir, bir kişi

Senin her çatlağında bir yıldız saklı olduğunu

Diriliş öyle an gelir ki

Geçmişin gölgesi çöker üstüne

Gelecek bir hayal gibi titrer

Ve sadece o an vardır

Sadece sen vardır

Sana bakan biri vardır, birle, fark eden

Her nefesin bir çığlık,

Her acın bir kalın çizgi

Her suskunluğun bir kılıç

Sen sivrilen, keskinleşen bir hakikat olursun

Ve biri bilir…

Sen sıradan değilsin

Sen toprağın, ateşin, sessizliğin ve fırtınanın birleşmiş halisin

Sen çatladıkça ışık fışkıran bir taşsın

Ve bu dirilişi gören sadece o bir kişi

Artık yalnız değilsin

Çünkü biri bilir, birle

Dirilişin tamamlandığını, eksik olmadığını

Sen sivrildikçe, fark edilirsin

Ve dünya bile bir an durur

Sana bakmak için…