Perde

Perdenin ardında kimse yoktu

Perde de yoktu aslında

Açılan ve kapanan göz

kendi karanlığında parlayan bir ışıktı

Evren dediğin

bir nefesin buharı

Buhar dağıldığında

nefesi üfleyen de görünmez olur

Zaman

kendi kuyruğunu ısıran bir yılan

Mekân

hiçliğin içine çizilmiş daire

Sanırsın ki “ben” yürür

Oysa adımlar

yürüyenin kendini aramasıdır

Bir kalp atar

Ama kalp dediğin

sonsuzluğun iç titreşimi

Bir zihin düşünür

Ama düşünce

kendini seyreden aynanın parıltısı

Hiç kimse sahneye çıkmadı

Rol yazılmadı

Oyun, oyuncusuz başladı

oyuncusuz bitti

Çünkü varlık dediğin

tek bir hakikatin

kendi üzerine kapanıp

kendini çoğaltma yanılsamasıydı

İçeride başka yok

Dışarıda başka yok

Bir olan

kendi yankısında çoğul görünür

Ve en zor olan şudur

Ayrı sandığın her şey

aynı nefesin kıvrımıdır

İtiraz eden de O

ikna olan da O

soru soran da O

susup dinleyen de O

Sonunda geriye

hiçbir isim kalmaz

hiçbir yüz

hiçbir iddia

Yalnızca

kendine yeter bir varoluş

kendini bilmek için

kendine eğilmiş bir bilinç

Ve sen

o bilinçte eriyen bir dalga değil

dalganın su olduğunu hatırlayan sessizliksin.