Sen

Sen sevgilimsin dedim içimden,

Bir isim vermedim,

Bir yüz çizmedim sana,

Çünkü biliyorum artık

Sevgi yüzlere sığmaz.

Sen sevgilimsin…

Bir bakışta değil,

Bir dokunuşta değil,

İçimde ansızın genişleyen

O tarifsiz hâlde.

Ne zaman sustum

Sen konuştun içimde,

Ne zaman kayboldum

Sen buldun beni bende.

Sen sevgilimsin…

Ama ne sana dokunabilirim

Ne senden ayrı durabilirim,

Çünkü aramızda mesafe yok,

Ama bir “iki” de yok.

Bazen bir rüzgâr gibi esersin,

Ama rüzgâr değilsin,

Bazen bir ses gibi duyulursun,

Ama ses değilsin.

Sen…

Adını koyamadığım yakınlıksın.

Sevgilim…

Eğer buysan sen,

Ben sana nasıl ulaşayım?

Zaten içimdeysen

Sana nasıl gideyim?

Bir an gelir,

Seni ben sandığım olur,

Bir an gelir,

Beni sen sandığım…

Ve o an

İkimiz de düşeriz,

Geriye

Sadece bir hâl kalır.

Sen sevgilimsin…

Ama bir kişi olarak değil,

Bir oluş olarak,

Bir hatırlayış,

Bir kendine dönüş olarak.

Ve şimdi anlıyorum:

Seni sevmek

Sana yönelmek değilmiş,

Seni sevmek

Sende erimekmiş.

Sevgilim…

Eğer bu bir rüyaysa

Uyanmak istemem,

Eğer bu hakikatsa

Kaybolmaktan korkmam.

Çünkü sen…

Ne geldiğin yerdesin

Ne gideceğin yerde…

Sen…

Olduğum yerdesin.