Sessizlik

Sessizlik insanlığın aradığı huzurdur

Ama insan

onu yanlış yerlerde arar

çünkü sessizliği

sadece gürültünün yokluğu sanar

Oysa gürültü dışarıda değil

içeridedir

Zihin konuşur durmadan

geçmişi taşır

geleceği kurar

olmayanı var eder

olanı bölüp parçalar

Ve insan

bu içsel kalabalığı

dış dünyanın sesi sanır

Bu yüzden kaçar

insanlardan

şehirlerden

seslerden

Ama nereye giderse gitsin

kendi gürültüsünü de yanında taşır

Ve bir gün yorulur

kaçmaktan değil

taşımaktan yorulur

İşte o an

ilk defa durur

Ve o duruş

bir kapıdır

Çünkü sessizlik

bulunan bir şey değildir

bırakılan bir şeydir

Zihin sustuğunda gelmez

zihin çekildiğinde açığa çıkar

Çünkü o zaten oradadır

Hiç gitmemiştir

hiç bozulmamıştır

Sadece düşünceler

onun üzerini örtmüştür

Sessizlik

boşluk değildir

Derin bir huzurdur

ama bu huzur

rahatlık değildir

Çünkü gerçek huzur

kaçış değildir

karşılaşmadır

Kendinle

çıplak bir şekilde

aracısız

yorumsuz

Orada

ne suçlayacak biri vardır

ne savunacak

Ne kazanılacak bir şey

ne kaybedilecek

Sadece

olanın kendisi

Ve işte o hal

insanın aradığı ama korktuğu yerdir

Çünkü huzur

benliğin devamı değildir

benliğin çözülmesidir

İnsan huzur ister

ama kendinden vazgeçmek istemez

Bu yüzden huzur

bir hayal gibi kalır

Oysa gerçek çok keskindir

Sessizlik

senin elde edeceğin bir şey değil

senin düştüğün bir haldir

Ve o hale düştüğünde

Artık aramazsın

Çünkü arayan yoktur

Artık kaçmazsın

Çünkü kaçacak bir yer yoktur

Artık tutunmazsın

Çünkü tutunacak bir şey yoktur

Ama garip bir şekilde

ilk defa tam hissedersin

İlk defa tam olursun

Çünkü eksik olan

sen değildin

Eksik olan

sessizliğin fark edilmesiydi

Ve şimdi

Her şey konuşsa da

içinde bir sessizlik vardır

Her şey değişse de

içinde değişmeyen bir zemin

Her şey gelip geçse de

içinde kalan bir duruluk

İşte insanlığın aradığı huzur

budur

Uzakta değil

gelecekte değil

başka bir hayatta değil

Tam şu anda

tam burada

Ama sadece

susabilen için görünür