Ya sen

Yaa, sen Allah’ı anladıysan

Ne boşluk korkutur, ne zaman hapseder

Her adımın kutsal bir iz bırakır

Ve her nefesin ibadet olur sessizce

Zamanın akışı bile seninle uyar

Ve mekan, kalbinle birleşir, bütünleşir

Sen anladıysan O’nu,

Dünya bir gölge, rüzgâr bir fısıltı

Gözlerin görür, kulakların duymaz

Ama kalbin bilir, varlığıyla hisseder her şeyi

Her taş, her yaprak, her damla yağmur

Sana O’nun varlığını fısıldar

Ve sen susarsan bile, her şey konuşur

Ah, sen O’nu anladıysan

Acı bile tatlı gelir, zorluk bile bir öğretmen olur

Kırılan kalbin her parçası nur olur

Ve en derin karanlık, en parlak ışığa dönüşür

Her gözyaşı, bir cevher gibi olgunlaşır

Ve sen, her acıda bir bilgelik toplarsın

Sen anladıysan Allah’ı

Hiçbir şey seni sarsamaz, hiçbir şey eksiltmez

Çünkü O, hem başlangıç hem de bitiştir

Ve sen, her şeyin ortasında,

Sadece O’nunla tamsın

Dünya sana bir oyun gibi gelir

Ve oyun içindeki her rol, bir öğretmendir sana

O’nu bilen bilir,

Sevgi ve korku aynı anda var olur,

Ama ikisi de seni şaşırtmaz artık

Çünkü kalbin, bütün hisleri bir potada eritmiştir

Ve sen sadece O’na yönelirsin

Ne geçmiş, ne gelecek…

Sadece O an ve O’na dair her şey

İşte anlama, işte vuslat

Ve işte insanın en derin huzuru

O’nu bilen bilir, her şey O’ndan ibarettir

Ve sen, O’nu anladıysan, artık hiç kaybolmazsın

Toprakla birleşmiş bir tohum gibi

Rüzgârla dans eden bir yaprak gibi

Ve gökyüzüyle birleşmiş bir yıldız gibi

Senin her adımın, her nefesin

Bir dua, bir secde, bir şükür olur

Ve sen fark etmesen de

Evren seninle birlikte O’nu anar

Sen, O’nu anladıysan,

Artık her şey bir anlam kazanır

Ve sen, anlamın ta kendisi olursun…