Yapabilceklerimin

Yapabileceklerimin bir sınırı yokken

bir gül zapdder beni bugün

Sonsuzluk avuçlarımdaydı sanki

dağları yerinden oynatacak bir nefes

denizleri ikiye bölecek bir irade

ama bir tek gül

bütün kudretimi diz çöktürdü

dünya hayatının

geçmişte sevgilim

yaşadıklarımızın anısı olduğunu kavrayınca

ışık oldum

Meğer bu dünya

seninle yürüdüğüm bir bahçenin hatırasıymış

rüzgârı saçlarına değen

güneşi gözlerinde çoğalan

o eski zamanın yankısıymış

Yapabileceklerimin bir sınırı yokken

bir gül zapdder beni bugün

Çünkü o gül

senin kokunu taşıyor

çünkü o gül

parmak uçlarındaki titreyişi biliyor

çünkü o gül

adımı senin sesinden hatırlıyor

Bir an durdum

zaman diz çöktü

kalbim geçmişe açılan bir kapı oldu

dünya hayatının

geçmişte sevgilim

yaşadıklarımızın anısı olduğunu kavrayınca

içimdeki perde kalktı

Senle güldüğüm anlar

şimdi yıldız gibi göğsümde

senle sustuğum geceler

şimdi nur gibi damarlarımda

Ve o kavrayış anında

ben artık etten kemikten değildim

ışık oldum

Aşkın içinden süzülen

yakmayan ama eriten

erittikçe çoğaltan bir ışık

Bir gülün kokusunda

senin nefesini buldum

ve anladım

Sınırsızlık güçte değilmiş

bir tek kalpte saklıymış

Yapabileceklerimin bir sınırı yokken

beni durduran

bir gül değil

aşktı